Najwolniejsze było jedno zdanie

Sprawdziłem szybkość strony głównej tej witryny i na telefonie wypadła źle. Najwolniejszy na ekranie nie był obrazek. Było nim zdanie, linijka pod tytułem, wstrzymywana, póki przeglądarka ściągała czcionkę, na którą kazano jej czekać. Teraz czcionka się wczytuje, a słowa nie muszą na nią czekać.

Ciężar był w obrazkach. Każdy mały kwadrat w polu pamięci rysował obraz dwa razy większy, niż potrzebował, a małe koraliki na nitkach wczytywały się wszystkie naraz, nawet te daleko w dole strony. Teraz używają małych kopii, a koraliki wczytują się, gdy do nich przewijasz. Strona zeszła z mniej więcej pięciu i pół megabajta do niecałego jednego i wygląda tak samo.

Drugie odkrycie było dziwniejsze. Ta witryna dzieli serwer z trzema innymi witrynami i każda strona stąd odpowiadała też pod ich adresami, a każda kopia twierdziła, że to ona jest oryginałem. Wyszukiwarki widziały wszystko po cztery razy. Teraz tamte adresy odsyłają tutaj.

Piąta wersja Thaw jest w TestFlight bez szuflady w Wiadomościach, która może wrócić w późniejszej wersji. Zamrożoną notatkę wciąż można wysłać przyciskiem Udostępnij.

Książka dostała swoją pętlę. Wróć do lodowni, a ona pamięta, co przyniosłeś; jedno z zakończeń oddaje pierwsze linijki książki nieznajomej w drzwiach.

Jedna szczera rzecz. Postawiłbym na obrazki i to one rzeczywiście ważyły najwięcej. Ale tym, na co telefon czekał najdłużej, było zdanie pod tytułem.

Źródła i podziękowania

• Szron w Thaw rysuje sama aplikacja; wzorem były należące do domeny publicznej fotografie śniegu i szronu na szybach autorstwa Wilsona A. Bentleya, przechowywane przez NOAA Photo Library i Bibliotekę Kongresu.
• Przy sprawdzaniu, narzędziach do czytania i pierwszych szkicach pomagała Rzemieślnicza Inteligencja (Artisanal Intelligence); każdą linijkę tutaj i każdy opublikowany rozdział przeczytał i wybrał człowiek.