Obcy czyta książkę

Wczoraj przeczytałem kawałek The Leaf With One Side i powiedziałem, że to wygląda, jakby nasze aplikacje śniły. Taki jest zamysł, i było to też trochę płaskie. Zrobiliśmy więc to, co powinniśmy byli zrobić wcześniej: czytelniczka, która nie widziała żadnej z naszych notatek, przeczytała pięćdziesiąt stron opublikowanej książki tak, jak zrobiłaby to obca osoba, i zapisała, gdzie pochylała się nad tekstem, a gdzie by przestała.

Czytałaby dalej, powiedziała, dla drobnych namacalnych rzeczy, które zwracają się co kilka stron. Ale prawdziwą stawkę poczuła tylko dwa razy. Zapisała tajne słowa książki i żadne niczego nie otworzyło. Cztery rozwidlenia okazały się jednymi drzwiami z dwiema tabliczkami, a kilka linijek na stronie było notatkami dla nas, nie dla niej.

Jedna szczera rzecz. Fałszywe rozwidlenia nie były w książce. Wybór prowadzący do strony, której nie skończyliśmy, jest odsyłany do najbliższej skończonej, i dlatego dwie tabliczki lądowały na tej samej stronie. Naprawiliśmy odsyłanie, nie pisanie: drzwi, które dublowałyby inne, mówią teraz wprost, że są jeszcze w trakcie wycinania. Strony pisane od teraz muszą zasłużyć na następne dotknięcie, czymś pożądanym, czymś na szali albo słowem, które otwiera prawdziwe drzwi, a trzeci czytelnik zadaje każdej stronie to jedno pytanie przed publikacją.

Tachline na Androidzie dogonił iPhone'a w jednym nawyku: ekran obraca się dopiero, gdy przytrzymasz telefon na boku przez trzy sekundy, więc mocny przechył w środku przejazdu nie może odwrócić planszy. A Waypoint, nasza malutka gra o wędrówce, działa teraz na Androidzie i na zegarku Wear OS, gdzie jedno kliknięcie pierścienia to jeden krok, tak jak koronka.

Źródła i podziękowania

• Strony książki-gry podają własne źródła na każdej stronie; szlak Waypoint jest narysowany na podstawie OpenStreetMap.
• Narzędzia do czytania, sprawdzanie i pierwsze szkice powstały z pomocą Rzemieślniczej Inteligencji; każdą linijkę tutaj przeczytał i wybrał człowiek.